Czym jest homeopatia i kiedy została spopularyzowana?

Homeopatia jest niekonwencjonalną metodą radzenia sobie z różnymi dolegliwościami. Jej ogromną zaletą jest fakt, że jest ona niezwykle delikatna dla naszego organizmu. Zapoczątkował ją Samuel Hahnemann, który za cel obrał sobie walkę z zabiegami medycznymi w XVIII i XIX wieku. Były one brutalne i często wiązały się z intensywnym obciążeniem organizmu, dlatego Samuel postawił na innowacyjne podejście. Opracował metodę bazującą na trzech filarach:

• Similia similibus curantur – zasada mówiąca, że „podobne leczy się podobnym”. To baza homeopatii, która zakłada, że substancja wywołująca pewne objawy u osoby zdrowej, może zostać wykorzystana przeciwko tym samym objawom występującym u osoby chorej.
• Potencjalizacja, czyli rozcieńczanie – substancje aktywne w środkach homeopatycznych są maksymalnie rozcieńczone, co odwzorowuje zasadę – im substancja jest mocniej rozcieńczona, tym jest silniejsza. Rozcieńczanie uznawane jest bazę w aktywacji właściwości leczniczych danej substancji.
• Holizm – ciało jest całością – składa się z wielu schorzeń. Dlatego homeopaci skupiają się na tym, by doprowadzić organizm do ogólnoustrojowego dobrostanu. Zachowana jest wtedy harmonia ciała, ducha i umysłu.

Homeopatia w walce różnymi dolegliwościami – na czym polega?

Homeopatia wykorzystuje rozcieńczone roztwory naturalnych substancji, jak zioła czy minerały. Dobiera się je indywidualnie po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu oraz poznaniu potrzeb i oczekiwań osoby zmagającej się z danym schorzeniem. Homeopatia często stosowana jest jako jedyna opcja radzenia sobie z dolegliwością, ale może być również terapią uzupełniającą. Środki homeopatyczne nie wchodzą w reakcję z innymi środkami leczniczymi, co pozwala łączyć metody walki z danym problemem.

Constantin Hering, uczeń Samuela Hahnemanna, opracował zasady, które opisują cały proces ustępowania objawów choroby w trakcie zdrowienia organizmu. Dzięki tym zasadom możemy poznać, jak wygląda skuteczny powrót do zdrowia. Dzieje się to wtedy, gdy symptomy ustępują w następujący sposób:

• Od wewnętrznych części ciała do zewnętrznych. Dobrym przykładem jest tutaj astma, która zamienia się w skórny wyprysk.
• Od górnych do dolnych części ciała, co świetnie ukazuje znikająca wysypka – najpierw z twarzy, a na końcu z dłoni i stóp.
• Od narządów kluczowych do tych mniej istotnych. Tutaj warto podkreślić kolejność – od mózgu, przez serce, wątrobę, płuca, nerki, mięśnie, aż po skórę.
• W kolejności odwrotnej do ich pojawienia się. Oznacza to, że ustępują one od najświeżej pojawiających się, aż po te, które pojawiły się jako pierwsze.

Kim jest homeopata i czym się zajmuje?

Homeopata to osoba o dużej wiedzy medycznej, którą łączy z holistycznym podejściem do pacjenta. Szczególnie ważne jest dla niego połączenie ciała i emocji. Emocje, które duszone są w ciele, mogą sygnalizować swoją obecność pod postacią symptomów chorobowych. Ich rozpoznanie jest niezwykle ważne dla homeopaty – wysłucha Cię i będzie prowadził Cię ku pełnemu zdrowiu.

Na co działa homeopatia?

• diagnostyka i leczenie boreliozy,
• alergie i nietolerancje pokarmowe,
• zaburzenia układu nerwowego,
• zaburzenia układu odpornościowego,
• choroby autoimmunologiczne,
• choroby skórne i problemy dermatologiczne,
• choroby laryngologiczne,
• choroby reumatyczne,
• choroby układu krążenia i choroby sercowo-naczyniowe,
• choroby układu moczowego,
• choroby układu pokarmowego,
• zakażenia wirusowe i bakteryjne,
• zakażenia grzybicze,
• choroby pasożytnicze,
• zaburzenia metaboliczne,
• schorzenia układu oddechowego,
• zaburzenia związane z przewlekłym stanem zapalnym,
• oczyszczanie organizmu: odkwaszanie, oczyszczanie wątroby, jelit i nerek, pozbywanie się pasożytów,
• dolegliwości bólowe.

Przewlekły stan zapalny w organizmie może być okazywany w najróżniejszy sposób. W obecnych czasach, gdy życie pełne jest napięcia, stresu i ciągłej gonitwy za różnymi celami, warto przyjrzeć się sygnałom, jakie wysyła nam nasze ciało. Dobrze jest nauczyć się je prawidłowo rozpoznawać i interpretować, dzięki czemu będziemy mogli cieszyć się zarówno ze zdrowego ciała, jak i ze zdrowego umysłu czy ducha. Jeżeli zmagasz się z dolegliwościami, które utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie – napisz do nas. Umów konsultację w Symbioss, a my pomożemy Ci w walce z Twoim problemem. Zapraszamy!

Artykuł Homeopatia – kiedy warto rozważyć i jak wygląda konsultacja holistyczna pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Choroba Hashimoto – czym jest i skąd się bierze?

Hashimoto jest chorobą gruczołu tarczowego i ma charakter autoimmunologiczny. Oznacza to stan, w którym układ odpornościowy atakuje sam siebie. Niestety, powód nie jest znany, za to znane są czynniki, które zaostrzają objawy choroby. W wyniku autoagresji dochodzi do nacieków limfocytów, co prowadzi do zaniku tkanki gruczołowej, a to zaś powoduje niedoczynność tarczycy. Choroba Hashimoto ma podłoże genetyczne, jednak jej rozwój może zostać wywołany przez ciążę, infekcję, stres, dietę ubogą w selen, a bogatą w jod.

Po czym poznać, że zmagamy się z niedoczynnością tarczycy? Objawy choroby Hashimoto

Objawy choroby Hashimoto nie należą do oczywistych. Bardzo łatwo można pomylić tę jednostkę chorobową z innymi schorzeniami. Wśród objawów choroby Hashimoto najczęstsze to:

• Chroniczne zmęczenie;
• Pogorszenie nastroju, stany depresyjne;
• Sucha skóra;
• Łamliwe paznokcie;
• Łamliwe włosy;
• Bolesność stawów.

Leczenie choroby Hashimoto – na czym polega?

Leczenie choroby Hashimoto skupia się głównie na farmakoterapii. Warto jednak poznać sposoby, które pozwalają uśpić przypadłość na dłuższy czas. Jednym z nich jest prawidłowo zbilansowana dieta. Wspiera ona klasyczne metody leczenia i sprawia, że dłużej możemy cieszyć się z odpowiednich rezultatów. Prawidłowo skomponowane posiłki są bardzo ważne, ponieważ:

• Poprawiona zostaje przyswajalność przyjmowania leków;
• Łatwo jest przybrać na wadze, ponieważ choroba zwiększa zapotrzebowanie na energię. Dzięki prawidłowo przygotowanej diecie można zapobiec zwiększeniu masy ciała;
• Odpowiednio ułożona dieta wpływa korzystnie na wygląd włosów, skóry i paznokci, zapobiega niedoborom, które mogą powodować anemię;
• Dostarczenie do organizmu antyoksydantów w dużej ilości powoduje zmniejszenie stanu zapalnego. W ten sposób zmniejsza się ryzyko wystąpienia nowotworów, a także opóźnia się proces starzenia się organizmu.

Dieta przy chorobie Hashimoto – jak powinna wyglądać?

Leczenie choroby Hashimoto to żmudna praca, którą można wesprzeć odpowiednio ułożoną dietą. Nie istnieje jedna, konkretna dieta, która poprawi stan zdrowia każdego chorego. Dieta powinna być ułożona indywidualnie pod każdą osobę. Najważniejsze jest spożywanie dużych ilości warzyw i owoców każdego dnia. Warto również wymienić pieczywo na pełnoziarniste, zdecydować się na chude mięso i ryby, a także wysokiej jakości oleje. Jeśli nie ma żadnych przeciwwskazań, można również spożywać mleko i produkty mleczne.

Warto zwrócić uwagę na kilka czynników w przypadku zdiagnozowania choroby Hashimoto:

• Nie rezygnuj z białka w diecie. Dobrej jakości białko, na przykład pochodzące z ryb, mięsa, mleka, jaj, nasion roślin strączkowych czy orzechów, w odpowiednich ilościach warunkuje prawidłowe działanie tarczycy. Odpowiada za to tyrozyna – aminokwas, który wraz z jodem tworzy hormon tarczycy.
• Istotnym składnikiem diety podczas choroby Hashimoto są tłuszcze, a wśród nich – kwasy DHA i EPA. Należą one do rodziny Omega-3. Odpowiadają za redukowanie stanu zapalnego i wsparcie układu odpornościowego. Znajdują się w tłustych rybach, olejach roślinnych. Wytwarzanie hormonów tarczycy warunkowane jest spożywaniem jakościowych tłuszczy w odpowiedniej ilości. Warto jednak ograniczyć przyswajanie tłuszczów trans, np. margaryny, jedzenia typu fast food czy żywności wysokoprzetworzonej, a także tłustych mięs oraz wędlin.
• W przypadku węglowodanów, najlepiej zdecydować się na produkty „pełne”, czyli z tzw. pełnego przemiału. Należą do nich: pieczywo pełnoziarniste, makaron durum, ryż brązowy, gruba kasza oraz produkty o niskim indeksie glikemicznym. Warto wyeliminować z diety cukry proste, które odpowiadają za pogorszenie się skóry oraz napady głodu.
• Gluten jest najczęściej wymienianym składnikiem zakazywanym podczas walki z chorobą Hashimoto, choć niesłusznie. U osób zmagających się z tą przypadłością najpierw powinno się wykonać badania w kierunku diagnostyki celiakii, by wykluczyć gluten z diety. Należy jednak pamiętać, że nieprawidłowo wprowadzona dieta bezglutenowa może spowodować w przyszłości nietolerancję glutenu.
• Nietolerancja laktozy, tak, jak nietolerancja glutenu, występuje częściej u osób chorujących na Hashimoto. Zanim jednak zdecydujemy się na wyeliminowania tego składnika z diety, warto wykonać odpowiednie badania.
• Goitrogeny to związki lotne, które również zaostrzają choroby tarczycy. Występują w warzywach, które warto gotować bez pokrywki. W ten sposób podczas gotowania goitrogeny uwalniają się, ale nie pozostają w zjadanym przez nas jedzeniu.
• Błonnik pokarmowy to istotny składnik diety chorujących na Hashimoto. Chorym często towarzyszą zaparcia, dlatego też w ich diecie powinny znajdować się produkty zbożowe, płatki owsiane czy świeże warzywa. Błonnik działa prawidłowo tylko w połączeniu z odpowiednią ilością płynów. Zalecane jest więc także spożywanie minimum 1,5-2l płynów w ciągu dnia.
• Soja do niedawna uznawana była za składnik diety niekorzystnie wpływający na organizm chory na Hashimoto. Według najnowszych badań taki efekt występuje wtedy, gdy w organizmie pojawia się niedobór jodu. W przypadku wyrównania poziomu tego pierwiastka w organizmie, problem z nietolerancją soi przestaje występować. Soja może jednak blokować wchłanianie leków, dlatego zaleca się nie spożywać jej do około 4 godzin po ich zażyciu. Ma ona jednak na tyle dobroczynne działanie dla ludzkiego organizmu, że warto wprowadzić ją do naszego jadłospisu. Soja bierze udział w regulowaniu masy ciała, redukuje ryzyko zachorowania na cukrzycę, a także – redukuje zmarszczki i zaczerwienienie skóry.
• Wśród przypraw działających korzystnie na tarczycę jest kurkuma. Wykazuje ona silne działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne, stąd też poleca się dodawać ją do posiłków. Warto również doprawiać potrawy pieprzem, który zawiera piperynę – związek ten zwiększa przyswajalność kurkuminy. Pozytywny wpływ na łagodzenie objawów choroby Hashimoto ma również spożywanie czarnuszki.
• Witaminy i składniki mineralne – witamina D – aż 90% polskiego społeczeństwa cierpi na jej niedobór. Organizm ludzki najlepiej przyswaja ją prosto z promieni słonecznych, a samą dietą nie jesteśmy w stanie dostarczyć odpowiednich jej ilości, dlatego warto ją suplementować.
• Witaminy i składniki mineralne – jod i selen – zapotrzebowanie na jod bez problemu pokryjemy odpowiednią dietą bogatą w ryby, owoce morza, żółte sery oraz mleko. Nadmiar jodu przy jednoczesnym niskim poziomie selenu może doprowadzić do stanu zapalnego tarczycy. Warto zauważyć, że osoby chorujące na chorobę Hashimoto bardzo często zmagają się ze zbyt niskim poziomem selenu. Najlepiej suplementować go 4-5 godzin po zażyciu leków.
• Witaminy i składniki mineralne – żelazo – osoby chorujące na Hashimoto bardzo często obserwują u siebie niedobory żelaza, co może prowadzić do anemii.
• Również kawa jest dość istotna podczas chorowania na chorobę Hashimoto. Najlepiej oddzielić ją od zażywanych leków na około 3 godziny i wypijać w formie kawy czarnej, ponieważ mleko zawiera

Odpowiednia dieta z pewnością będzie pomocna podczas radzenia sobie z chorobą. Warto przygotowywać zbilansowane posiłki, które będą zawierać odpowiednie ilości składników pokarmowych, minerałów i witamin. Chcesz poprawić swoje zdrowie? Nasz dietetyk dopasuje spersonalizowany jadłospis, który pozytywnie wpłynie na aspekt fizyczny i na Twoje samopoczucie. Masz problemy z ułożeniem diety przy Hashimoto? Napisz do nas!

Artykuł Dieta przy chorobie Hashimoto pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Serotonina w pigułce: czym jest i dlaczego jest tak ważna?

Serotonina, zwana inaczej 5-HT, jest niezwykle ważnym „przekaźnikiem” w ludzkim ciele. To cząsteczka, która pozwala na wzajemne komunikowanie się komórek między sobą. Najczęściej o serotoninie mówi się w odniesieniu do psychiki człowieka, jednak jej pole działania jest znacznie bardziej rozległe. Jej temat pojawia się zarówno w przypadku rozmów o przewodzie pokarmowym, jak i o krwi – serotonina jest bowiem magazynowana w płytkach krwi. Ciekawostką jest fakt, że serotonina magazynowana jest w 90% w jelitach. Jest odpowiedzialna za regulowanie pracy przewodu pokarmowego.

Serotonina jest niezwykle istotna, ponieważ wpływa na wiele procesów, które utrzymują nasz organizm w jak najlepszym porządku. Odpowiada ona za odbieranie sygnałów bólowych, a także tych związanych ze zmianami nastroju. Związana jest również z funkcjami krążeniowymi i motoryką jelit. Jest również elementem szlaku, w którym produktem końcowym jest melatonina.

Serotonina to nie tylko „hormon szczęścia” – co naprawdę robi w Twoim ciele?

Serotonina nazywana jest „hormonem szczęścia”, ale tak naprawdę to określenie mocno spłyca to, za co jest odpowiedzialna w ludzkim organizmie. W praktyce jest jak manager wielu procesów odpowiedzialnych za funkcjonowanie Twojego ciała – zarówno pod kątem emocji, jak i procesów fizycznych. Dlatego zdarza się, że gdy coś jest nie tak, objawy pojawiają się zarówno w ciele, jak i w głowie. Mowa tutaj o jednoczesnych problemach ze spaniem, nastrojem, trawieniem czy energią.

Co tak naprawdę serotonina robi w Twoim organizmie?

• Odpowiada za regulowanie nastroju i odporność na stres. Jej główną funkcją jest wspieranie równowagi emocjonalnej.
• Ma ogromny wpływ na sen i dobowy rytm poprzez powiązania ze szlakiem wydzielania melatoniny.
• Oddziałuje na apetyt oraz sytość. Może wpływać na łaknienie, wywoływać „napady głodu” oraz ochotę na słodkie.
• Reguluje motorykę przewodu pokarmowego poprzez wsparcie pracy jelit.
• Moduluje to, jak organizm reaguje na bodźce, na przykład napięcie czy ból.
• Jest odpowiedzialna za procesy krążeniowe, regulując pracę płytek krwi i naczyń.

Gdzie powstaje serotonina? Jelita, mózg i płytki krwi – podział ról

Serotonina w ludzkim organizmie powstaje w wielu miejscach. Działa w obrębie dwóch niezależnych od siebie obiegów – w obwodowym, gdzie serotonina jest aktywna w jelitach oraz w ośrodkowym – tutaj jest to mózg. Jest to przekaźnik, który nie przenika przez barierę krew-mózg, dlatego to, co się dzieje w jelitach jest niezależne od tego, co dzieje się w mózgu. Poziom serotoniny zarówno w jednym miejscu, jak i w drugim może się znacząco różnić.

Jelita – fabryka serotoniny

Szacuje się, że około 90-95% serotoniny jest wytwarzana w jelitach, głównie przez komórki enterochromafinowe, które znajdują się w błonie śluzowej jelit. Hormon szczęścia wytwarzany w jelitach wpływa głównie na pracę układu pokarmowego – głównie w zakresie motoryki i wydzielania. Może również oddziaływać na cały organizm dzięki komunikacji między mózgiem a jelitami.

Mózg – osobny system regulacji serotoniny

W ośrodkowym układzie nerwowym za produkcję serotoniny odpowiedzialne są neurony, które znajdują się na przykład w rejonie jąder szwu pnia mózgu. Serotonina produkowana w tym miejscu, jest nazywana „mózgową”, a kojarzona jest z regulacją nastroju, snu czy stresu.

Płytki krwi – magazyn i „kurier” serotoniny w układzie krążenia

Płytki krwi nie są zdolne do wytwarzania serotoniny, ale są jej magazynem. Odpowiadają za wyłapywanie jej z krwi za pomocą transportera serotoniny (SERT), by następnie ją przechować i uwolnić w odpowiednim momencie, na przykład podczas procesu krzepnięcia krwi.

W ten sposób możemy zauważyć, że serotonina jest słusznie nazywana „hormonem szczęścia”, jednak jej działanie jest na tyle wszechstronne, że zawężanie jej funkcji jedynie do poprawy naszego nastroju mocno jej ujmuje.

Jelita i perystaltyka – jak serotonina wpływa na ruchy przewodu pokarmowego?

Ruchy perystaltyczne mięśni przewodu pokarmowego przypominają falę – to dzięki nim treść pokarmowa pokonuje długą drogę w naszych jelitach. Ruchy te mają charakter sterowanego odruchu nerwowo-hormonalnego, gdzie serotonina pełni rolę włącznika.

W obrębie jelit, serotonina zostaje uwolniona przez komórki enterochromafinowe znajdujące się w błonie śluzowej. Gdy ściana jelita się rozciąga lub też znajduje się tam treść pokarmowa, 5-HT ma za zadanie uruchomić komunikację z ENS, czyli jelitowym układem nerwowym. Pozwala to na koordynowanie ruchu, gdzie skurcz następuje za przesuwaną treścią, a rozkurcz – przed nią. W ten sposób jelito transportuje pokarm sprawnie i systematycznie.

Działanie serotoniny odbywa się przez różne receptory, które obecne są w jelitach. Należą do nich 5-HT3 oraz 5-HT4, które są odpowiedzialne za sterowanie motoryką oraz przewodnictwem w jelitowym układzie nerwowym. Serotonina ma również wpływ na wrażliwość jelit, co świadczy o jej wielozadaniowości.

Bardzo często można zaobserwować zaburzenia w sygnalizacji serotoninowej, które mogą być związane z problemami z przyspieszoną lub spowolnioną pracą jelit. W ten sposób powstaje problem zatwardzeń lub biegunek na tle nerwowym.

Nastrój i odporność psychiczna – serotonina w układzie nerwowym

Serotonina w układzie nerwowym reguluje to, jak intensywnie odczuwamy stres, spadki nastroju oraz jak szybko wracamy do równowagi po trudnych przeżyciach. Najtrafniejsze określenie jej funkcji to wyregulowanie czułości układu nerwowego. Jeżeli serotoniny jest za mało, o wiele łatwiej jest nam przeciążyć nasz organizm, ulec rozdrażnieniu czy zatopić się w gonitwie myśli. Można również zauważyć, że regeneracja psychiczna trwa o wiele dłużej.

Z biologicznego punktu widzenia, serotonina odpowiada za komunikację obszarów mózgu odpowiedzialnych za emocje, motywację, sen oraz skupienie. Jest również odpowiedzialna za oddziaływanie na różne receptory, co pozwala jej regulować lęk oraz zachowania impulsywne. Wspiera także mózg w filtrowaniu informacji – czy zagrożenia traktujemy priorytetowo, czy utrzymujemy poczucie bezpieczeństwa mimo napięcia.

Warto również pamiętać, że serotonina nie działa w pojedynkę. Jest jednym z elementów sieci powiązań, w której również ważną rolę odgrywają sen, stres, jelita czy stany zapalne. Często, dbając o odporność psychiczną, zaczynamy od podstaw – regeneracja, regulacja rytmu dnia, odpowiednie odżywianie się. To one tworzą warunki, w których układ nerwowy ma szansę pracować spokojniej i stabilniej. Jeśli spadki nastroju, lęk oraz problemy ze snem utrzymują się lub nasilają, warto skonsultować się ze specjalistą i poszukać przyczyn w szerszym kontekście.

Sen i rytm dobowy – serotonina jako punkt wyjścia do melatoniny

Serotonina, choć najczęściej kojarzona jest z dobrym nastrojem, może poszczycić się bardziej rozległą rolą. Hormon ten pomaga ustabilizować reakcje emocjonalne, a także wspiera tak zwaną odporność psychiczną. Wpływa na proces przetwarzania bodźców odpowiadających za to, jak łatwo wpadamy w napięcie, czy stres długo się utrzymuje i jak szybko wracamy do stanu równowagi, gdy napotkamy ciężki dzień.

Serotonina w mózgu jest puzzlem w układance zwanej „systemem regulacji”. Bierze udział w komunikacji obszarów odpowiedzialnych za emocje, impulsy, sen oraz koncentrację. Przy zaburzonej sygnalizacji serotoninowej często pojawia się rozdrażnienie, brak motywacji, zmniejszona odporność na stres, trudności z wieczornym wyciszeniem czy przeciążenie psychiczne. Dobry nastrój nie zależy jednak jedynie od serotoniny. Współpracuje ona z wieloma czynnikami, jak rytm dobowy, stres, regeneracja oraz ogólny stan organizmu. Oznacza to, że dbanie o higienę snu, rytm dobowy, odpowiednią ilość ruchu czy odżywianie może być realnym wsparciem w pracy układu nerwowego i stabilności emocjonalnej.

Apetyt i sytość: dlaczego „wilczy głód” bywa sygnałem rozregulowania?

Sporo ludzi ma błędne wyobrażenie o tzw. „wilczym głodzie” – myślą, że jest on kwestią słabej woli. Jednak nierzadko jest to znak od organizmu, że ten próbuje wyrównać brak energii lub uspokoić układ nerwowy. Ogromną rolę w tej sytuacji odgrywa serotonina, która odpowiada za regulację apetytu i uczucie sytości. Reguluje między innymi to, jak nasz mózg odbiera sygnał o tym, że jesteśmy najedzeni oraz to, jak szybko pojawia się chęć na konkretne produkty, na przykład słodkie lub węglowodanowe. Gdy w naszym organizmie rozchwiany jest układ regulacji głodu, apetyt potrafi działać w systemie zero-jedynkowym. Przez długi czas nic, gdy nagle pojawia się silna potrzeba jedzenia, bez granic i opamiętania. „Wilczy głód” pojawia się najczęściej w momencie, gdy nakładają się na siebie czynniki:

• dyskomfort jelitowy w postaci wzdęć, biegunki lub zaparć, co może zaburzać odczuwanie głodu i sytości;
• duże wahania glukozy, które pojawiają się po słodkich przekąskach czy żywności wysoko przetworzonej;
• nieregularne posiłki – zarówno pod względem czasu ich spożywania, jak i składników odżywczych – mogą być zbyt ubogie w białko, tłuszcz, błonnik, przez co nie dostarczymy sobie odpowiedniej ilości tych składników;
• zajadanie długotrwałego stresu;
• niewyspanie oraz rozregulowany rytm dobowy – mózg domaga się szybkiego dostarczenia energii.

Z apetytem nie wolno walczyć. Jest on informacją zwrotną od naszego organizmu, że w ostatnich dniach coś rozregulowało nasz sposób jedzenia oraz regenerację. Uporządkowanie posiłków, zadbanie o dobry sen oraz bardziej wartościową kompozycję talerza pozwala wyciszyć napady głodu i przywrócić stabilność naszego apetytu.

Stan zapalny i odporność – serotonina jako mediator w organizmie

Naturalnym odruchem obronnym naszego organizmu jest stan zapalny. Problemem jednak jest to, gdy trwa zbyt długo lub ulega aktywacji nie adekwatnie do sytuacji. W tej sytuacji serotonina działa jako mediator – potrafi wpływać na przebieg odpowiedzi układu autoimmunologicznego. Wiele komórek walczących o odporność w naszym organizmie ma receptory dla serotoniny, dzięki czemu ma ona możliwość regulować aktywność komórek, na przykład ich przemieszczanie się czy wydzielanie cytokin. Cytokiny to komunikaty, które sterują stanem zapalnym. Ogromną rolę w tych procesach odgrywają płytki krwi. Ich rola w tym przypadku to magazynowanie serotoniny i uwalnianie w miejscu uszkodzenia tkanek. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, że serotonina uczestniczy w mechanizmach krzepnięcia, wspomaga organizm w walce z procesami zapalnymi oraz wpływa na pracę komórek odpornościowych w centrum stanu zapalnego.

Warto również przyjrzeć się serotoninie produkowanej w przewodzie pokarmowym. Może ona bowiem oddziaływać na odporność śluzówkową, a jej sygnalizacja związana jest z przebiegiem stanów zapalnych w jelitach. To jeden z powodów, dla którego w holistycznym podejściu warto spojrzeć na serotoninę w kontekście ogólnej równowagi organizmu.

Kiedy organizm „woła o pomoc”: objawy niedoboru i nadmiaru serotoniny

Objawy związane z brakiem lub nadmiarem serotoniny potrafią być niezwykle podstępne – dotyczą one niezwykle rzadko tylko jednego obszaru. Nie ma również prostego testu, który byłby w stanie jednoznacznie potwierdzić niedobory serotoniny. Najczęściej mowa jest o zaburzonej sygnalizacji serotoninowej, a tyczy się ona szerszego kontekstu, jak jelita, stres, dieta, leki czy sen.

Objawy niedoboru serotoniny

W przypadku niedoboru serotoniny, objawy pojawiają się ze strony przewodu pokarmowego oraz ze strony psychiki. Dominuje tutaj obniżony nastrój, lęk, problemy ze snem, spadkiem energii oraz koncentracji. Organizm poszukuje szybkiego i łatwego sposobu na poprawę samopoczucia, dlatego zauważa się wtedy zwiększony apetyt i ochotę na słodycze. Zaburzenia poziomu serotoniny mogą objawiać się problemami jelitowymi – gorsza perystaltyka, zaparcia, niestrawność.

Problem może jednak dotyczyć nie tylko samej serotoniny, ale również hormonu odpowiedzialnego za jej produkcję, czyli tryptofanu. W przypadku stanów zapalnych jelit pojawiają się zaburzenia poziomu tryptofanu, zaś w przypadku chorób wątroby obserwuje się zmiany w szlakach tryptofanu oraz niskie poziomy serotoniny.

Objawy nadmiaru serotoniny

Nadmiar serotoniny najczęściej objawia się nudnościami i biegunką, czasem również pojawia się spadek apetytu. W przypadku przyjęcia nadmiaru serotoniny w postaci leków/suplementów diety, mogą pojawić się objawy zespołu serotoninowego, który jest stanem nagłym. Objawia się to pobudzeniem, potami, biegunką, drżeniem całego ciała, przyspieszonym tętnem, a czasami nawet gorączką i drgawkami.

Naturalne wsparcie serotoniny – odpowiednia dieta

Poziomu serotoniny nie da się podnieść na siłę jakąś magiczną tabletką. Należy stworzyć odpowiednie warunki, w których praca jelit i układu nerwowego będzie stabilna. Najczęściej jest to mieszanka odpowiedniej regeneracji, przebywania na świetle dziennym, ruchu oraz regularnego odżywiania.

Serotonina powstaje między innymi z aminokwasu o nazwie tryptofan. To, ile tryptofanu trafia do mózgu, zależy od tego, w jakiej ilości występuje w diecie oraz od proporcji innych aminokwasów w posiłku. Badania pokazują, że posiłki bogate w węglowodany zwiększają dostępność tryptofanu dla mózgu, co przekłada się na wsparcie syntezy serotoniny.

W praktyce najlepiej sprawdzają się podstawy zdrowego odżywiania – spożywanie posiłków o regularnych porach, obecność źródeł tryptofanu w diecie (nabiał, jaja, ryby, drób, rośliny strączkowe, nasiona, orzechy), węglowodany złożone oraz błonnik. Należy również pamiętać o produktach bogatych w witaminy z grupy B, żelazo, magnez oraz witaminę D. Są to niezwykle ważne elementy, które wspierają szlaki metaboliczne związane z serotoniną.

Stwórz z nami dietę bogatą w tryptofan

Najlepszym sposobem na podniesienie poziomu serotoniny jest spożywanie pokarmów bogatych w tryptofan. Zapraszamy do kontaktu z naszym dietetykiem, który pomoże w ułożeniu odpowiedniego jadłospisu. Weźmie pod uwagę to, co Państwu smakuje, wprowadza organizm w pozytywny nastrój i ma pozytywny wpływ na Państwa ogólne zdrowie. Zmagasz się z obniżonym nastrojem? Umów się na konsultację z naszym dietetykiem!

Artykuł Jak serotonina wpływa na organizm? pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Pasożyty u ludzi – definicja, drogi zakażenia, objawy

Pasożyty są organizmami, które żyją na lub w ciele innego organizmu, zwanego żywicielem. Czerpią z niego korzyści, szkodząc przy tym gospodarzowi. Tradycyjnie wyróżnia się trzy główne grupy pasożytów, które dotyczą ludzkiego organizmu. Są to ektopasożyty – jak świerzbowiec, wszy czy kleszcze, ale również robaki pasożytnicze – nicienie, tasiemce czy przywry, a także pierwotniaki. Różnią się między sobą budową, cyklem życiowym, a także sposobem zakażenia. Jedno je jednak łączy – swoją obecnością szkodzą gospodarzowi.

Zakażenie pasożytami jest niezwykle łatwe – najczęściej spożywamy zanieczyszczoną wodę lub żywność, nie myjemy rąk po kontakcie z glebą, w której znajdują się jaja. Do częstych sposobów zakażenia pasożytem zaliczamy również bliski kontakt skóra-skóra, a także ukąszenia stawonogów. Także podróże poza Europę niosą za sobą ryzyko złapania nieproszonego gościa.

Mówiąc o objawach, w przypadku zakażenia pasożytami, ciężko określić te, które jednogłośnie świadczą o przypadłości. Bardzo często nie pojawiają się żadne objawy – tak dzieje się w przypadku bycia nosicielem. Równie często pojawiają się dość standardowe symptomy, które mogą świadczyć o wielu chorobach. Należą do nich wszelkie dolegliwości jelitowe, jak biegunka, wzdęcia czy ból brzucha, ale również niedokrwistość, utrata masy ciała, zmiany skórne oraz świąd. Jeżeli jednak problemy nawracają, warto zażegnać je raz na zawsze.

Tasiemiec – gatunki, budowa i przebieg zakażenia

Tasiemiec jest płaskim robakiem, który żyje w jelicie żywiciela ostatecznego. Zbudowany jest z główki zaopatrzonej w przyssawki lub przyssawki oraz haczyki. Ciało zaś tworzą segmenty wypełnione jajami, które odrywają się, a następnie wydalane są na zewnątrz. Wśród ludzi najczęściej występuje zakażenie tasiemcem nieuzbrojonym (po spożyciu zakażonej wołowiny) lub też tasiemcem uzbrojonym (po spożyciu zakażonej wieprzowiny). Pojawiają się również inne gatunki, jak tasiemiec azjatycki, bruzdogłowiec szeroki, tasiemiec karłowaty czy bąblowiec. Czym się od siebie różnią?

• Tasiemiec uzbrojony to najgroźniejsza dla człowieka forma. Nie musi przebywać w jelicie, by istnieć i szkodzić. Pojawia się w mięśniach oraz w różnych narządach.
• Tasiemiec nieuzbrojony – jego obecność prowadzi do ogólnego osłabienia organizmu, bólu brzucha oraz utraty apetytu, nudności, w także chudnięcia. Może pojawić się także pokrzywka, biegunka, kolka i powikłania przypominające niedrożność przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, przewodu trzustkowego, a nawet zapalenie wyrostka robaczkowego.
• Tasiemiec bruzdogłowiec szeroki – to największy z pasożytów, który może żyć w ludzkim organizmie. Jego długość może sięgać do nawet 20m, a objawy mogą świadczyć o zwykłym zatruciu. Są to bóle brzucha, głowy, nudności, wymioty oraz biegunka.
• Tasiemiec karłowaty – porównując go z jego kuzynostwem, jest naprawdę niewielki. Jego długość sięga do 5cm. Zawsze funkcjonuje w grupie – od dziesiątek do nawet setek osobników potrafi pasożytować w jednym organizmie. Jego celem jest jelito cienkie, co wywołuje objawy podobne do niestrawności, jak wolne stolce i wymioty.
• Tasiemiec bąblowcowy – do zakażenia dochodzi poprzez zjedzenie leśnych owoców, jak jagody, na które mocz oddał chory lis. Można się również zarazić larwami tasiemca bąblowcowego poprzez kontakt ze zwierzęciem, które cierpi na jego obecność. Może to być pies, a może być też kot. Torbiele z tasiemcem bytują najczęściej w układzie nerwowym, płucach i wątrobie.

Zakażenie najczęściej następuje poprzez spożycie mięsa z larwami, które nie zostało poddane obróbce cieplnej lub też została ona przeprowadzona zbyt krótko. Taka sytuacja dotyczy zarówno mięsa wołowego, jak i wieprzowego oraz ryb. Do zakażenia może również dojść poprzez połknięcie jaj obecnych w skażonym środowisku.

Do charakterystycznych, choć nielicznych objawów tasiemczycy jelitowej, można zaliczyć przelewanie w brzuchu, spadek masy ciała, bóle brzucha, napady padaczkowe, torbiele bąblowcowe w wątrobie oraz w płucach.

Glista ludzka – skąd się bierze i czym grozi?

Glista ludzka to nicień, czyli robak obły, o dość sporych rozmiarach. Długość samca oscyluje w okolicy 15-25cm, zaś wielkość samicy to około 40-42cm. Jest to pasożyt, który bytuje w jelicie cienkim. Dorosła glista ludzka charakteryzuje się cylindrycznym kształtem i bladokremowym kolorem swojego ciała. Jaja tego pasożyta są mikroskopijnie małe, niezwykle odporne, a proces dojrzewania odbywa się w glebie – wtedy też stają się one zakaźne.

Do zakażenia glistą ludzką dochodzi drogą feralno-oralną. Najczęstszą przyczyną są brudne ręce, ale może być to też nieumyty, surowy owoc lub warzywo, a nawet skażona woda. Po połknięciu jaj w jelicie człowieka wykluwają się larwy, które z krwią wędrują przez wątrobę do płuc. Stąd dostają się do dróg oddechowych, a po odkrztuszeniu są ponownie połykane. Gdy dostaną się do jelita, rozpoczynają proces dojrzewania. W większości przypadków przebieg choroby jest skąpo objawowy. Czasami pojawiają się bóle brzucha, nudności, wzdęcia, zaburzenia apetytu czy też gorączka. W naprawdę ciężkich przypadkach zdarzają się niedrożności jelit lub stan zapalny dróg żółciowych oraz trzustki.

Pierwotniaki – małe organizmy, duże konsekwencje

Pierwotniaki są eukariotycznymi organizmami jednokomórkowymi, które u ludzi występują w postaci trofozoidów („żerująca”, ruchliwa forma) lub cyst/oocyst (forma przetrwalnikowa, niezwykle odporna). Pierwotniaki różnią się między sobą wyglądem i sposobem poruszania się. Jedne z nich poruszają się dzięki rzęskom, inne zaś dzięki wiciom lub nibynóżkom (pseudopodiom). Rozmiary tych organizmów są niewielkie – sięgają kilku  do kilkudziesięciu mikrometrów. Oznacza to, że gołym okiem ich nie zobaczymy. Pierwotniaki przenoszą różne choroby, które dotykają ludzki organizm. Można tutaj wymienić poszczególne rodzaje patogenów:

• Jelitowe – Giardia duodenalis (giardoza), Entamoeba histolytica (pełzakowica/dysenteria), Cryptosporidium spp., Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, Balantioides coli;
• Przenoszone przez wektory – Plasmodium spp. (malaria, komary Anopheles), Leishmania spp. (leiszmanioza, muchówki piaskowe), Trypanosoma brucei (śpiączka afrykańska, muchy tse-tse), Trypanosoma cruzi (choroba Chagasa, pluskwiaki triatominowe);
• Zarażenia odzwierzęce i tkankowe – Toxoplasma gondii (toksoplazmoza, m.in. zagrożenie w ciąży);
• Zarażenia drogą płciową – Trichomonas vaginalis (rzęsistkowica);
• wolnożyjące ameby – Naegleria fowleri (pierwotne amebowe zapalenie mózgu po dostaniu się wody do nosa), Acanthamoeba spp. (zapalenie rogówki, GAE).

Do zakażenia najczęściej dochodzi poprzez spożycie wody lub żywności, która została skażona oocystami lub cystami, ale także poprzez ukąszenia organizmów wektorowych, kontakty seksualne lub kontakt z ciepłą wodą. Wśród objawów charakterystycznych dla zakażenia są: biegunka, ból brzucha, złe wchłanianie, krwista biegunka, gorączka, anemia, powiększenie śledziony, aż po zaburzenia neurologiczne, upławy oraz świąd. Aby uchronić się przed zakażeniem, należy pamiętać o myciu rąk i żywności, piciu wody z bezpiecznego źródła oraz o bezpiecznych zachowaniach seksualnych.

Jeżeli podejrzewasz u siebie zarażenie pasożytem, skontaktuj się z nami. W Symbioss dostępny jest biorezonans komórkowy, który pozwoli wykluczyć lub potwierdzić obecność niechcianego towarzystwa w Twoim organizmie. Nakreśl nam swój problem, a nasi specjaliści pomogą Ci go rozwiązać. Zapraszamy do kontaktu!

Artykuł Jakimi pasożytami może zarazić się człowiek? pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Na czym polega dieta eliminacyjna?

Jak sama nazwa wskazuje, dieta eliminacyjna opiera się na usunięciu z naszego żywienia pokarmów, które potencjalnie wywołują problemy. Dieta eliminacyjna może mieć charakter czasowy lub stały – zależy to od przyczyny problemu. Każdy z nas wykazuje inne potrzeby żywieniowe i każdy reaguje inaczej na tego typu zmianę sposobu żywienia. Niezwykle ważne jest to, aby przeprowadzić z osobą, której rozpisywana jest dieta eliminacyjna, odpowiedni wywiad. Zebranie takich danych, jak płeć, preferencje żywieniowe, choroby współistniejące, zapotrzebowanie energetyczne jest kluczowym aspektem podczas układania diety eliminacyjnej. Posiłki powinny być bogate pod kątem jakościowym i ilościowym, co pozwoli na dostarczenie odpowiedniej ilości składników pokarmowych.

Jak zacząć funkcjonowanie z dietą eliminacyjną?

Rozpoczynając przygodę z dietą eliminacyjną, należy nastawić się na dwa etapy, które pozwolą nam skutecznie pozbyć się problemu.

• Faza pierwsza – zwana Fazą Eliminacji – polega na porzuceniu podejrzanego pokarmu przez pacjenta na kilka tygodni. Jeżeli pokarmów jest kilka, próbujemy porzucić wszystkie.
• Faza druga – zwana Fazą Prowokacji – następuje, gdy pacjent osiągnie zadowalający poziom zdrowia. Polega ona na wprowadzaniu istotnych pokarmów z powrotem do jadłospisu i obserwowaniu, czy objawy nietolerancji nie wracają. Każdy wcześniej wyeliminowany pokarm wprowadza się na kilka dni, co pozwala ocenić jego wpływ na organizm.

Obydwie fazy powinny być przeprowadzane pod nadzorem dietetyka. Obserwuje on każdą reakcję organizmu na ponowne wprowadzenie usuniętego wcześniej pokarmu i ewentualnie kontroluje niepożądane objawy. Dieta eliminacyjna wymaga cierpliwości i czasu, by w pełni zdiagnozować problematyczne jedzenie mające negatywny wpływ na nasz organizm i wykluczyć je z naszego jadłospisu.

Kiedy stosować dietę eliminacyjną?

Wiele osób cierpi na różne dolegliwości związane z układem pokarmowym, które można zminimalizować za pomocą diety eliminacyjnej. Można ją stosować przy różnego rodzaju nadwrażliwościach pokarmowych zarówno na stałe lub przez określony czas. Wszystko zależy od tego, z jaką nadwrażliwością mamy do czynienia. Należą do nich:

• Alergie pokarmowe – choć są dość popularne i nie brzmią zbyt groźnie, to mogą powodować stan zagrożenia życia. Jeżeli jest się uczulonym na jakikolwiek składnik i posiada się wiedzę o tym, warto sprawdzać składy spożywanych produktów, by unikać kontaktu z alergenem. Od 2004 roku producent musi podawać na etykiecie alergeny, jakie znajdują się w produkcie. Warto również samemu sprawdzać opakowania, ponieważ zmiany składu następują dość często i nagle alergen może pojawić się na liście składników z tyłu etykiety.
• Nadwrażliwości pokarmowe IgG-zależne – w tym przypadku zalecane jest jedynie czasowe unikanie spożywania danego produktu, by wyciszyć stan zapalny w organizmie. Gdy objawy nadwrażliwości ustaną, można spróbować stopniowo wprowadzać produkty do diety i obserwować reakcję.
• Nietolerancja laktozy – jedna z popularniejszych nietolerancji pokarmowych, jaka występuje wśród ludzi. Aby pozbyć się przykrych objawów, należy z diety wyeliminować wszystkie produkty mleczne, które zawierają laktozę. Należy jednak pamiętać, że w produktach mlecznych mamy wiele innych składników odżywczych, jak na przykład wapń, dlatego po wykluczeniu tych produktów, należy dostarczać te składniki w inny sposób.

Przeczytaj także: Dieta bezmleczna

Nadwrażliwości pokarmowe IgG-zależne – czy można złagodzić ich objawy dietą?

W przypadku nadwrażliwości pokarmowych IgG-zależnych i złagodzenia objawów, skuteczna jest dieta, w szczególności dieta eliminacyjno-rotacyjna. Polega ona na wykluczeniu z naszego jadłospisu pokarmów, które potencjalnie mogą wywołać niepożądaną reakcję. Takie wykluczenie trwa minimum 3 miesiące, jednak tego rodzaju diety powinno się przestrzegać od pół do nawet roku czasu. Po takim czasie należy stopniowo wprowadzać odstawione pokarmy i obserwować zachowanie organizmu. Dieta rotacyjna tyczy się sposobu wprowadzania wcześniej odstawionych potraw. Raz na 3-4 dni wybieramy jeden produkt i dodajemy go z powrotem do naszego jadłospisu, obserwując reakcję organizmu.  Rotacja produktów pozwala na dostarczenie do organizmu wszystkich potrzebnych witamin i minerałów w odpowiednich ilościach. Bardzo ważne jest zastępowanie wykluczonych składników – za jeden produkt musimy do naszej diety dodać przynajmniej 3 zamienniki pochodzące z tej samej grupy spożywczej. Pozwoli to utrzymać taki sposób odżywiania przez długi czas, dzięki czemu łatwiej będzie przywyknąć do zmian.

Dieta eliminacyjna – korzyści i trudności, jakie mogą nas spotkać

Dieta eliminacyjna, choć wydaje się być bardzo uciążliwa, jest niezwykle skuteczna. Jeżeli odnajdziemy pokarmy, które sprawiają nam problem, a dodatkowo wyeliminujemy je z naszego menu, możemy cieszyć się z lepszego samopoczucia i ogólnej poprawy stanu zdrowia. Kolejnym atutem będzie mimowolne poszerzenie wiedzy na temat żywienia, dzięki czemu dokonywanie lepszych wyborów jedzeniowych będzie o wiele łatwiejsze. Dodatkowo, jeśli odpowiednio spersonalizujemy taką dietę pod nasze potrzeby i ograniczenia, jej skuteczność wzrośnie, a my będziemy mogli cieszyć się pełnym zdrowiem.

Przejdźmy teraz do trudności związanych z dietą eliminacyjną. Przede wszystkim, największą przeszkodą jest ścisłe jej przestrzeganie. Tutaj nie ma mowy o spróbowaniu czegoś, co wywoła u nas niepożądaną reakcję. Niemożność spożywania niektórych pokarmów może pozbawić nas wielu składników pokarmowych, jak witaminy czy minerały. Dlatego też podczas stosowania tego typu żywienia należy uważać na niedobory witamin A, D, E, C, B6 oraz żelaza, cynku, selenu i nienasyconych kwasów tłuszczowych. Należy spożywać duże ilości warzyw zawierających fitoncydy. To składniki, które są odpowiedzialne za procesy bakteriobójcze oraz grzybobójcze w naszym organizmie. Świetnie sprawdzą się również wszelkiego rodzaju kiszonki, które zadbają o florę bakteryjną naszych jelit.

Czym jest dieta hipoalergiczna?

Dieta hipoalergiczna jest rodzajem diety eliminacyjnej. Jej głównym celem jest zminimalizowanie ryzyka wystąpienia reakcji alergicznej, szczególnie w przypadku osób, u których taka reakcja przebiega bardzo agresywnie i zagraża zdrowiu, a nawet życiu. Dieta hipoalergiczna jest świetnym przykładem diety niezwykle restrykcyjnej, która wręcz zmusza nas do planowania każdego posiłku w ciągu dnia. Pozwala to nie tylko unikać nieodpowiednich pokarmów, ale także daje nam możliwość zapanowania nad ilością składników odżywczych, które musimy dostarczyć do naszego organizmu.

Personalizacja diety eliminacyjnej – jadłospis dopasowany do Ciebie

Personalizacja diety eliminacyjnej świetnie sprawdza się w przypadku radzenia sobie z nadwrażliwościami IgG-zależnymi. Wymagane jest jej pełne przestrzeganie, bo tylko ono pozwoli nam sprawdzić, z jakim problemem się zmagamy, by następnie go wyeliminować. Zachęcamy do kontaktu z naszym dietetykiem, który pomoże w rozpoznaniu alergenów, na które są Państwo uczuleni oraz w walce z dolegliwościami po spożyciu pokarmu powodującego reakcję alergiczną. Ułoży odpowiedni jadłospis, spełniając wszelkie kryteria – niezależnie od tego, czy nasz organizm nie toleruje laktozy, czy innego składnika. Zmagasz się z nietolerancjami pokarmowymi? Umów się na konsultację!

Artykuł Dieta eliminacyjna – czy jest dobra dla zdrowia pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Najważniejsze funkcje jelit w ludzkim organizmie

Jelita pełnią niezwykle istotną funkcję w ludzkim organizmie. Przede wszystkim, to tam wchłaniają się składniki pokarmowe i następuje trawienie. Produkowany jest tam także hormon szczęścia, czyli serotonina. Jelita są odpowiedzialne również za naszą odporność. Wykazano, że aż 80% komórek odpornościowych w ciele człowieka pochodzi właśnie z jelit. Tam zachodzi również wchłanianie witamin z grupy B, witaminy K oraz kwasów tłuszczowych. Jak widać, funkcje jelit są niezastąpione.

Wpływ dysbiozy jelit na zdrowie człowieka

Bardzo często spotykamy się ze stanem, kiedy skład mikrobioty został zaburzony jakimś czynnikiem. Jest to tak zwana dysbioza jelit. Taki stan wpływa nie tylko na zdrowie naszego układu pokarmowego. Oddziałuje on także na nasz sen, który staje się płytki i przerywany. Wpływa również na koncentrację, ale wiąże się go także ze stanami nowotworowymi, metabolicznymi i autoimmunologicznymi.

Jakie są przyczyny zaburzeń mikrobioty jelitowej?

• Przewlekłe lub długotrwałe zażywanie leków (sterydów, antybiotyków, inhibitorów pompy protonowej);
• Dieta uboga w błonnik pokarmowy;
• Zbyt intensywna aktywność fizyczna lub jej brak;
• Stres;
• Niewystarczająca ilość snu;
• Nawracające infekcje;
• Duża ilość alkoholu i jedzenia zawierającego konserwanty.

To najczęstsze przyczyny zaburzeń mikrobioty jelitowej – mogą one powodować rozszczelnienie bariery jelitowej, a docelowo spowodują przepływ toksyn i drobnoustrojów do krwi. Są one najczęściej przyczyną stanów o charakterze zapalnym, jak i reakcji autoimmunologicznych. Jeżeli taki stan utrzymuje się przez dłuższy czas, może spowodować wiele chorób dermatologicznych – z wielu badań możemy wywnioskować, że mikrobom skóry i jelit są ze sobą połączone. Oznacza to, że stan skóry odzwierciedla stan naszych jelit. Zwykle objawia się to suchością, widocznymi podrażnieniami, krostkami i grudkami.

Objawy skórne jako objawy wielu chorób jelitowych

Okazuje się, że niezwykle często pierwszym objawem wielu chorób jelitowych są właśnie zmiany skórne. Pojawiają się zwykle jako pierwsze, jeszcze przed wszystkimi innymi symptomami, jednak czasami pojawiają się również w późniejszym etapie choroby. Do najbardziej popularnych jednostek chorobowych, w których pojawiają się objawy skórne, można zaliczyć:

• Choroba Duhringa – choroba na tle autoimmunologicznym, która inaczej nazywana jest opryszczkowatym zapaleniem skóry. Za przyczynę tej jednostki najczęściej przyjmuje się nietolerancję glutenu. Przebieg jest jednak zadziwiający – mimo zaniku kosmków jelitowych w jelicie cienkim, bardzo często brak jest objawów ze strony układu pokarmowego. Najczęściej pojawiają się krosty, pokrzywka, rumień, które wyglądem przypominają opryszczkę. Zmiany te najczęściej występują w okolicy pośladków, kolan, łokci, karku i głowy. Towarzyszy im silny świąd oraz pieczenie.
• Choroba Degosa – choroba o innej nazwie: rozsiane jelitowo-skórne zarostowe zapalenie naczyń. Jej początkowym objawem są drobne grudki, które w swojej centralnej części mogą wyglądać, jakby ciało obumierało. Z czasem grudki zapadają się, tworząc niewielkie, białe blizny. Tego typu wykwity pojawiają się na tułowiu i bliższych częściach kończyn.
• Zespół Peutza-Jeghersa – to rzadka choroba o podłożu genetycznym, którą można zdiagnozować po zajrzeniu do wnętrza pacjenta. Choroba objawia się polipami w przewodzie pokarmowym – w żołądku, jelicie cienkim, okrężnicy, odbytnicy.
• Zespół Gardnera – choroba o podłożu genetycznym, w której rozpoznaje się liczne polipy jelita grubego. Polipy ulegają mutacji, które najczęściej prowadzą do choroby nowotworowej. Zewnętrznym objawem są z pewnością naskórkowe torbiele oraz włókniaki, które najczęściej pojawiają się w okolicy twarzy i skóry głowy. Pojawia się także rumień guzowaty, afty w jamie ustnej oraz piodermia zgorzelinowa.
• Rumień guzowaty – objawia się ciemnoczerwonymi plamami w okolicy goleni lub przedramion. Oprócz tych widocznych na pierwszy rzut oka objawów, pojawiają się również te bardziej ogólne, jak wyższa temperatura, powiększone węzły chłonne. Guzy znikają samoczynnie, nie pozostawiając po sobie żadnych śladów.
• Aftowe zapalenie jamy ustnej – głównym objawem są nadżerki w okolicach jamy ustnej. Afty są koloru białego, a otacza je zaczerwieniona otoczka. Powodują dolegliwości bólowe, które są niezwykle niekomfortowe ze względu na umiejscowienie aft – ból pojawia się przy połykaniu.
• Piodermia zgorzelinowa – niezwykle rzadka jednostka chorobowa, na którą choruje odsetek ludzi dotkniętych wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz chorobą Leśniowskiego-Crohna. Objawy są wyjątkowo niepokojące – skupiają się na nagle powstającym owrzodzeniu, pod którym z czasem skóra umiera. Nawet niewielkie uszkodzenie może spowodować trudno gojącą się ranę, która może utrzymywać się nawet latami. Najczęściej takie owrzodzenia powstają na kończynach dolnych, choć mogą się one pojawić na całym ciele.

Sposoby na poprawę funkcjonowania jelit

Najczęściej walkę z niedoskonałościami skóry zaczynamy od różnego rodzaju kosmetyków. W ogóle nie kojarzymy, że mogą się one wiązać z celiakią czy zespołem jelita drażliwego. Jednakże, jeśli kosmetyki nie pomagają lub pomagają jedynie doraźnie, warto zainteresować się wizytą u dietetyka. Dietetyk pomoże z właściwą diagnozą i rozpisze odpowiednią dietę wspierającą zdrowie jelit. Posiłki będą wspierać regenerację układu pokarmowego, dlatego nie będą zawierać żadnych wysoko przetworzonych produktów. Unikanie barwników oraz konserwantów w żywności zapobiegnie dalszemu uszkadzaniu jelit.

Artykuł Wpływ jelit na zmiany skórne pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Czym jest gronkowiec złocisty?

Gronkowiec złocisty, z łaciny Staphylococcus ureus, jest bakterią gram-dodatnią, która u człowieka najczęściej funkcjonuje w gardle i jamie nosowej. Kobiety najczęściej zmagają się z jej obecnością w okolicach intymnych. Bakteria ta jest niezwykle oporna na działanie antybiotyków. Również obecnie nie ma na nią żadnej szczepionki. Dodatkowym problemem w jej pokonaniu jest fakt, że gronkowiec złocisty produkuje enterotoksynę. Jest ona odporna na działanie wysokich temperatur, co utrudnia jej pozbycie się z organizmu.

Bakteria gronkowca złocistego – jakie choroby wywołuje?

Bakteria gronkowca złocistego wywołuje wiele różnych chorób – najczęściej zajmujących drogi oddechowe, a także skórę. Może również wywoływać:

• Zapalenie opon mózgowych;
• Zapalenie mięśnia sercowego;
• Zapalenie żył;
• Zapalenie płuc.

Z innych jednostek chorobowych, które może wywoływać gronkowiec złocisty, można wymienić zakażenie układu kostnego oraz ropnie narządowe. Te drugie najczęściej dotykają osoby o niskiej odporności.

Zakażenie gronkowcem złocistym – jak je rozpoznać?

Zakażenie gronkowcem złocistym można rozpoznać poprzez badanie krwi, moczu oraz tkanki w miejscu skażonym. Jeżeli wyniki badań są dodatnie, można wtedy dobrać odpowiedni antybiotyk. Jednakże gronkowiec potrafi wytwarzać toksynę, która uodparnia go na te środki – jest to penicylinaza. W ten sposób bakteria ta nabiera odporności na wszelkie środki zawierające penicylinę. Należy wtedy znaleźć inne metody, które pomogą nam pozbyć się niechcianego towarzysza.

Skuteczne leczenie gronkowca złocistego za pomocą biorezonansu komórkowego

Aby skutecznie pozbyć się gronkowca złocistego, dobrym rozwiązaniem okazuje się metoda biorezonansu komórkowego, którą wykonuje się za pomocą aparatu MORA. Leczenie w ten sposób odbywa się poprzez wykorzystanie drgań pacjenta. Podczas zabiegu dłonie oraz stopy spoczywają na elektrodach, które są połączone z urządzeniem. W ten sposób urządzenie zbiera i analizuje fale, które są odpowiednie dla danego organizmu. Przy wykorzystaniu terapii neutralizującej, drgania patogenu są osłabiane i eliminowane. Po pozbyciu się gronkowca złocistego z organizmu, Aparat MORA wzmacnia odporność organizmu, co pozwala w przyszłości na łatwiejsze pokonanie bakterii. Terapia Aparatem MORA jest bezbolesna i bezpieczna, a jej działanie i skuteczność to powód do zachwytów.

Artykuł Gronkowiec złocisty – czym jest i jak go leczyć? pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Lamblioza – czym jest?

Lamblioza (inaczej giardioza) to choroba, która dotyka układu pokarmowego, a dokładnie jelita cienkiego. Powodują ją pierwotniaki o nazwie Giardia intestinalis (inaczej Giardia lamblia lub Giardia duodenalis). To jeden z najpopularniejszych pasożytów atakujących układ pokarmowy oraz wywołujących biegunki o podłożu pierwotniakowym.

Giardia lamblia to pierwotniak jednokomórkowy, którego przypisujemy do rodziny wiciowców. Na ten moment zbadane zostało 8 rodzajów tego pierwotniaka i dzięki tym badaniom wiemy, że dwa z nich mają najbardziej negatywny wpływ na organizm człowieka. Może występować w dwóch postaciach:

• cysta – wytrzymała, niezwykle odporna na warunki środowiskowe forma, która może przetrwać nawet kilka miesięcy. Wraz z zanieczyszczonym pokarmem lub wodą trafia do żołądka, gdzie uwalniane są z niej trofozoity, które przyczepiają się do nabłonka jelita cienkiego. Ich kolejnym celem jest wędrówka do dwunastnicy, dróg żółciowych oraz przewodów trzustkowych.
• trofozoit – forma, która ma umiejętność ponownej zmiany w cystę. Może ona osadzić się w dalszej części jelita cienkiego lub też w jelicie grubym, a następnie zostać wydalona wraz z kałem. Okazuje się jednak, że na podstawie badania kału nie można na sto procent potwierdzić diagnozę.

Jak objawia się lamblioza?

Pierwsze objawy zakażenia lamblią pojawiają się od tygodnia do dwóch od dnia kontaktu. Lamblioza może przechodzić bezobjawowo – jest tak w większości przypadków zakażenia tym pierwotniakiem. Jednakże część chorych zmaga się z uporczywymi dolegliwościami, jak na przykład ostra biegunka, biegunka przewlekła, niedożywienie, spadek wagi. Dorośli zgłaszają również inne objawy, jak nudności, wymioty, silne skurcze brzucha, cuchnący, wodnisty, żółtawy stolec, gazy, stan podgorączkowy, bóle głowy, zmęczenie czy problemy ze snem. Konsekwencją zakażenia tym pierwotniakiem może być zaburzenie wchłaniania wywołane zachwianiem mikroflory jelitowej. W przypadku przewlekłej postaci lambliozy pojawiają się niedobory laktazy, witaminy A, B12, minerałów i kwasu foliowego. Może to wywoływać anemię, spadek masy ciała oraz niedożywienie. Mogą pojawić się również reakcje alergiczne na skórze – najczęściej są one spowodowane faktem, że antygen przedostał się do krwi przez uszkodzony nabłonek jelita cienkiego. Wywołuje on wtedy wysypkę, pokrzywkę oraz świąd. Kolejnym powikłaniem lambliozy może być zespół jelita drażliwego, zapalenie stawów, infekcje bakteryjne jelita cienkiego (choroba Whipple’a), zespół przewlekłego zmęczenia.

Jak można zarazić się lambliozą?

Najlepszą porą roku na zakażenie się lamblią jest wiosna i lato. Zakazić się nią możemy poprzez spożycie zanieczyszczonej cystami wody lub zjedzenie skażonego jedzenia. Lambliozą możemy zarazić się także bezpośrednio – od ludzi i zwierząt, między innymi psów, kotów, bobrów czy zwierząt hodowlanych. Tak naprawdę, lamblioza kojarzy się przede wszystkim z brakiem jakiejkolwiek higieny. Brak mycia rąk, złe warunki sanitarne, wspólne ręczniki, seks analny bez zabezpieczenia to najczęstsze przyczyny zarażenia się tą jednostką chorobową.

Jak wykryć i leczyć lambliozę?

Lamblię dość trudno wygonić z ludzkiego organizmu – przede wszystkim dlatego, że trudno jest ją wykryć. Głównym powodem jest to, że ilość pasożytów wydalanych wraz z kałem jest nieregularna na przestrzeni dni. Do wykrywania obecności lamblii w ludzkim organizmie najlepiej sprawdza się aparat MORA. Urządzenie pozwala sprawdzić, czy w danym organizmie bytuje choć jeden z ponad 20 różnych pasożytów. Wśród nich jest również Giardia lamblia. Badanie takim aparatem jest bezbolesne, nieinwazyjne i można je przeprowadzać zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Dodatkowo, wynik jest znany od razu, tak więc od razu można rozpocząć również pozbywanie się problemu.

Terapia polega na wyciszeniu emitowanych przez lamblię fal elektromagnetycznych i usunięciu z organizmu szczątków tych pasożytów. Najpierw jednak warto wykryć za pomocą nieinwazyjnych badań, czy jakiś obcy organizm pojawił się w naszym ciele. Idealnie sprawdzi się w tym biorezonans komórkowy. Pozwoli on na znalezienie w ciele wszystkich organizmów, które szkodzą nam i naszemu zdrowiu. Niezależnie od tego, czy dokuczają nam objawy skórne, czy te na tle psychicznym – warto je poznać, ponieważ o wiele bardziej ucieszy nas fakt, że się ich pozbyliśmy.

Artykuł Czym jest lamblia i jak ją wykryć? pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Nadczynność tarczycy – co to takiego?

Nadczynność tarczycy, zwana inaczej hipertyreozą, to schorzenie układu endokrynologicznego, które dotyka ogromną część populacji. Szacuje się, że aż 2% dorosłych Polaków może cierpieć na tę jednostkę chorobową. W większości schorzenie to dotyka kobiet. Polega na nadprodukcji hormonów tarczycy: T3 – trójjodotyroniny oraz T4 – tyroksyny.

Za odpowiednią pracę tarczycy odpowiada hormon tyreotropowy, który znamy pod nazwą TSH. Wydzielany jest w ludzkim organizmie przez przysadkę mózgową i jest odpowiedzialny za kontrolę poziomu T3 i T4 za pomocą sprzężenia zwrotnego. Jeśli stężenie TSH jest wysokie, powoduje ono spadek poziomu fT3 oraz fT4. Jeżeli zaś stężenie TSH w organizmie spada, wtedy wzrasta poziom T3 oraz T4.

Wyróżniamy dwa rodzaje nadczynności tarczycy:

• Pierwotna nadczynność tarczycy – wynika ona ze źle wykształconego gruczołu tarczowego w ludzkim organizmie. W diagnostyce laboratoryjnej można ją rozpoznać po obniżonym poziomie TSH.
• Wtórna nadczynność tarczycy – może być spowodowana guzem przysadki mózgowej. Jest on odpowiedzialny za nadmierną produkcję TSH, które w badaniach może być na zbyt wysokim poziomie, ale może również mieścić się nawet w normie.

Według podziału pod względem klinicznym wyróżniamy również dwa rodzaje nadczynności tarczycy:

• Jawna nadczynność tarczycy – u chorego pojawiają się wszelkie możliwe objawy nadczynności, a w wynikach badań można zauważyć niski poziom TSH oraz podwyższone fT3 oraz fT4.
• Utajona (subkliniczna) nadczynność tarczycy – poziom TSH jest obniżony, zaś poziom fT3 oraz fT4 utrzymują się w normie. Objawy są niezwykle łagodne lub też całkowicie nieobecne.

Objawy nadczynności tarczycy

Nadczynność tarczycy to tak naprawdę zespół objawów, który dotyka wielu narządów i układów. Do najczęstszych objawów należą:

• Objawy dotykające układu sercowo-naczyniowego – zaburzenia rytmu serca, kołatania serca, tachykardia, wzrost ciśnienia skurczowego, obniżenie ciśnienia rozkurczowego.
• Objawy dotyczące układu pokarmowego – spadek masy ciała przy zwiększonym apetycie, częste wypróżnianie, biegunki.
• Objawy dotyczące układu ruchu – bóle nóg, bóle rąk, osłabienie mięśni, osteoporoza.
• Objawy dotykające układu nerwowego – problemy z koncentracją, problemy ze snem, rozdrażnienie, odczuwany niepokój, drżenie rąk.
• Objawy widoczne na skórze – łojotokowe zapalenie skóry, nadmierne pocenie się.
• Objawy widoczne w obrębie włosów i paznokci – ogólne osłabienie włosów i paznokci.
• Inne objawy – wstręt do ciepła, powiększenie tarczycy (tak zwane wole), wytrzeszcz oczu, częste oddawanie moczu, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia u mężczyzn.

Przyczyny nadczynności tarczycy

Przyczyn nadoczynności tarczycy jest wiele. Warto zdiagnozować się w miarę możliwości dokładnie, aby móc wykluczyć jak najwięcej z tych opcji. Najczęściej przyczyną nadczynności tarczycy może być:

• Choroba Graves-Basedowa – choroba autoimmunologiczna głównie kobiet, która opiera się na nadmiernym wydzielaniu hormonów tarczycy, ponieważ organizm wytwarza przeciwciała przeciwko receptorowi TRAb. Najczęściej przyczyną pojawienia się tej choroby mogą być infekcje o charakterze wirusowym, palenie tytoniu, nadmiar jodu w pożywieniu, stres. Schorzenie to może mieć podłoże genetyczne. Objawami, które pojawiają się najczęściej, mogą być: wytrzeszcz oczu, wole miąższowe oraz tachykardia i objawy sercowo-naczyniowe, jak kołatanie serca, nadciśnienie.
• Choroba Plummera, czyli wole guzkowe toksyczne – pojawia się głównie u osób starszych, u których występują guzki tarczycy. Mogą one autonomicznie rozpocząć produkcję nadmiernych ilości hormonów, niezależnie od tego, jakie będzie stężenie TSH. Objawy są bardzo podobne do standardowej nadczynności tarczycy, jednak nie występuje wytrzeszcz oczu (orbitopatia).
• Choroba Hashimoto – stan zapalny tarczycy, który prowadzi głównie do niedoczynności tarczycy, jednak w jego początkowej fazie może występować głównie nadczynność. Jest to etap, kiedy tyreocyty ulegają zniszczeniu, a hormony są uwalniane do krwi. Etap ten nosi nazwę tyreotoksykoza destrukcyjna, a czas jego trwania może wynieść kilka tygodni, ale może również przeciągnąć się do kilku miesięcy.
• Zespół jod-Basedowa – nadczynność tarczycy, która została spowodowana spożyciem jodu w nadmiernej ilości. Najczęściej występuje u osób z predyspozycjami do niedoczynności, ale także u osób z wcześniejszym wolem endemicznym. Przyczyn tej jednostki chorobowej może być wiele, między innymi spożywanie środków kontrastowych na bazie jodu, spożywanie suplementów zawierających jod w dużych dawkach oraz picie płynu Lugola.
• Guz przysadki mózgowej – gruczolak przysadki, który wydziela TSH może prowadzić do wtórnej nadczynności. Wyróżnia się na tle innych jednostek chorobowych tym, że zarówno poziom TSH, jak i hormonów T3 oraz T4 jest podwyższony. Powoduje bóle głowy, zaburzenia widzenia, objawy nadczynności tarczycy.
• Rak tarczycy – prowadzi do niekontrolowanej, nadmiernej produkcji hormonów tarczycy.
• Przedawkowanie hormonów tarczycy (jatrogenna tyreotoksykoza) – pojawia się u osób, które przyjmują za duże dawki lewotyroksyny w celu leczenia niedoczynności tarczycy. Powody mogą być różne – złe dopasowanie dawkowania leków lub też celowe nadużywanie w celu zrzucenia nadmiaru kilogramów. Tego typu działania mogą wywołać objawy nadczynności tarczycy, a nawet przełom tarczycowy.

Jak skutecznie zdiagnozować nadczynność tarczycy?

Diagnozę nadczynności tarczycy warto rozpocząć od wykonania odpowiednich badań. Należą do nich zarówno badania laboratoryjne, jak i badania obrazowe. Takie podejście pozwoli szybko

zdiagnozować problem i zacząć go rozwiązywać. Warto więc wykonać następujące badania:

• TSH – nadczynność tarczycy objawia się w tym przypadku obniżonym poziomem TSH.
• fT3 oraz fT4 – są to tak zwane wolne frakcje hormonów tarczycy – nadczynność tarczycy objawia się ich podwyższonym poziomem.
• anty-TPO, anty-TG – podwyższone wartości mogą sugerować zapalenie tarczycy na tle autoimmunologicznym. Tutaj najczęściej mowa o chorobach takich, jak Hashimoto czy Graves-Basedowa.
• TRab (przeciwciała przeciwko receptorowi TSH) – istotny wskaźnik, który wykonuje się w celu potwierdzenia choroby Graves-Basedowa.

Zalecane jest, aby w przypadku chorób tarczycy w rodzinie wykonywać raz do roku badanie poziomu TSH. Jeżeli wyniki wydadzą się niepokojące, warto wykonać dodatkowe badania:

• USG tarczycy – badanie obrazowe, które pomoże w ocenie budowy gruczołu oraz w ewentualnym odnalezieniu obecnych guzków.
• Scyntygrafia tarczycy – badanie, które skupia się na aktywności metabolicznej zmian.
• BACC, czyli biopsja aspiracyjna cienkoigłowa – badanie, które wykazuje ogromną skuteczność w diagnozie nowotworów tarczycy.

Dieta jako pomoc w walce z nadczynnością tarczycy

Warto pamiętać, że osoby zmagające się z nadczynnością tarczycy powinny stosować się do niektórych zaleceń dietetycznych, co będzie miało istotny wpływ na ich stan zdrowia. W przypadku tej dolegliwości warto pamiętać, że zapotrzebowanie na składniki odżywcze jest większe, co jest spowodowane przyspieszonym metabolizmem. Warto więc wybrać dietę wysokoenergetyczną. Powinna być bogata w białko i zdrowe tłuszcze, dzięki czemu będzie działać osłonowo przeciwko wyniszczeniu organizmu. Powinna zawierać odpowiednie ilości wapnia i witaminy D3, które są budulcem kości – będzie to odpowiednia osłona przeciwko osteoporozie. Warto również pamiętać o ograniczeniu produktów zawierających jod – głównie algi, owoce morza i sól jodowaną.

W przypadku zdiagnozowania nadczynności tarczycy, warto udać się do dobrego dietetyka. Ułoży on odpowiedni jadłospis, który wesprze organizm podczas zmagań z tą jednostką autoimmunologiczną.

Artykuł Nadczynność tarczycy – jakie daje objawy pochodzi z serwisu SYMBIOSS.

Rola witaminy B12 w organizmie człowieka

Podstawową rolą witaminy B12 jest zapobieganie niedokrwistości – jej podstawową rolą jest obecność podczas tworzenia czerwonych krwinek, czyli erytrocytów. Kolejną zaś jest udział w przemianach metabolicznych wszystkich aminokwasów, tłuszczów i węglowodanów. Witaminę B12 możemy także wymienić w przypadku procesu syntezy DNA i RNA, gdzie działa jako ochrona genomu człowieka. Jest także obecna w osłonkach mielinowych oraz bierze czynny udział w procesie syntezy neuroprzekaźników. Jest również odpowiedzialna za ochronę antymiażdżycową – reguluje poziom homocysteiny w organizmie człowieka, a także jest niezbędna w przypadku zachowania zdrowia psychicznego oraz sprawności intelektualnej. Witamina B12 posiada również inne bardzo ważne cechy, jak przykładowo spowalnia rozwój zmian w przypadku WZW C, czyli wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Aby odpowiednio uzupełniać dzienne zapotrzebowanie na witaminę B12, należy przyjmować dziennie 2,4 µg przez osoby dorosłe, 2,6 µg przez kobiety w ciąży oraz 2,8 µg przez matki karmiące.

Jak rozpoznać niedobór witaminy B12?

Organizm człowieka magazynuje witaminę B12 w wątrobie w bardzo dużych ilościach – tak naprawdę ta ilość pozwoliłaby na pokrycie dziennego zapotrzebowania przez okres kilku lat. W przypadku przejścia na dietę wegetariańską lub wegańską, objawy niedoboru tej witaminy mogą pojawić się więc dość późno. Jednak jej braki mogą mieć niezwykle negatywne skutki, ponieważ witamina B12 ma wpływ na wiele układów i narządów, między innymi układ pokarmowy, układ nerwowy, krwiotwórczy, ale także na skórę i zdrowie psychiczne. Długotrwały niedobór witaminy B12 może przyczynić się do zachorowania na stwardnienie rozsiane oraz miażdżycę. Brak tej witaminy powoduje również zaburzenia w wytwarzaniu niektórych hormonów, jak serotonina, dopamina, noradrenalina. Jej niedobór może mieć więc wpływ w rozwijaniu się chorób psychicznych.

Objawy niedoboru witaminy B12 po stronie układu pokarmowego:

• Nudności;
• Biegunki lub zaparcia;
• Bawoli język – język staje się gładki i błyszczący;
• Utrata smaku;
• Brak apetytu;
• Wrzodziejące kąciki ust;
• Pieczenie języka.

Objawy niedoboru witaminy B12 po stronie układu krwiotwórczego:

• Choroba Addisona-Biermera, czyli anemia złośliwa;
• Wzrost poziomu homocysteiny we krwi;
• Wzrost krzepliwości krwi;
• Niewydolność krążenia.

Objawy niedoboru witaminy B12 po stronie układu nerwowego:

• Mrowienie w rękach i stopach – neuropatia obwodowa;
• Mrowienie, płynący prąd wzdłuż kręgosłupa przy pochylaniu głowy – objaw Lhermitte’a;
• Zaburzenia czucia;
• Problemy z chodzeniem i utrzymaniem równowagi;
• Problemy z widzeniem;
• Problemy z pamięcią i skupieniem;
• Osłabienie mięśni, również zwieraczy;
• Drgawki;
• Zmęczenie.

Objawy niedoboru witaminy B12 po stronie psychiatrycznej:

• Depresja;
• Omamy wzrokowe;
• Niepokój;
• Zmiany osobowościowe;
• Ostre zespoły psychotyczne.

Objawy niedoboru witaminy B12 po stronie skórnej:

• Skóra blada, wpadająca w kolor żółty, wręcz cytrynowy;
• Objawy podobne jak w przypadku bielactwa;
• Wczesne siwienie.

Przyczyny niedoboru witaminy B12 w organizmie człowieka

Podstawową przyczyną niedoboru witaminy B12 jest uboga w nią dieta. Najczęściej problem ten dotyka wegetarian, wegan, a także kobiety ciężarne i matki karmiące. Przyczyny mogą być jednak inne i mogą leżeć we wchłanianiu tego związku przez ludzki organizm, co jednak może mocno wiązać się z różnymi dolegliwościami, jak zanikowe zapalenie żołądka, niedokwasota żołądka, usunięcie części żołądka lub jelita krętego, zakażenie bakterią Helicobacter pylori. Według wielu badań, niedobór witaminy B12 może również wiązać się z chorobą o nazwie Celiakia. Chorzy stosują dietę bezglutenową, co może mieć największy wpływ na braki witaminy B12. Również niektóre leki, jak inhibitory pompy protonowej IPP, zaburzają wchłanianie tej witaminy z pokarmów.

Nadmiar witaminy B12 w ludzkim organizmie – czy witaminę B12 można przedawkować?

Ludzki organizm bardzo sprytnie radzi sobie z nadmiarem witaminy B12 – za duża ilość tego składnika jest na bieżąco wydalana z moczem. Jednak czasami zdarza się, że temat zbyt dużej ilości tejże witaminy pojawia się w wynikach naszych badań. Nadmiar witaminy B12 może sugerować:

• Niewydolność nerek (ostra forma);
• Problemy z wątrobą;
• Nowotwory krwi;
• Nowotwory złośliwe o stałej, zbitej formie.

Okazuje się, że witaminy B12 przedawkować nie można – jej nadmiar jest w końcu dość szybko usuwany z moczem. Jest to witamina należąca do grupy rozpuszczalnych w wodzie, dlatego przedawkowanie jej nie jest możliwe.

Skuteczne sposoby na uzupełnienie niedoborów witaminy B12

Niedobory witaminy B12 można w łatwy sposób zdiagnozować, badając ilość tej witaminy we krwi. Najczęściej to weganie, wegetarianie, kobiety w ciąży, osoby starsze i matki karmiące są narażeni na niedobór tego składnika. Jeżeli zauważymy pierwsze objawy, warto rozpocząć diagnozę i zacząć zapobiegać temu problemowi, na przykład udając się do dietetyka, który rozpisze odpowiednią dietę dopasowaną do naszych potrzeb. Na pewno zawrze w niej dużo pokarmów bogatych w witaminę B12, jak jajka, mięso wołowe czy ser żółty, które powoli odbudują odpowiedni jej poziom we krwi. Warto udać się więc do specjalisty, który przyjrzy się problemowi i spróbuje załagodzić sytuację, wspierając pacjenta na każdym etapie jego zmagań.

Artykuł Znaczenie witaminy B12 w naszym organizmie pochodzi z serwisu SYMBIOSS.