Jakimi pasożytami może zarazić się człowiek?

Pasożyty to organizmy, które żyją z człowiekiem od milionów lat, choć niekoniecznie jest to pozytywna relacja. Wywołują liczne choroby – mniej lub bardziej poważne. Do zakażenia pasożytami może dojść w relatywnie prosty sposób. Nie jest tutaj konieczne nieprzestrzeganie zasad higieny, posiadanie zwierząt domowych czy wyjazd na wakacje do tropików. Jaja pasożytów są wszędzie i bardzo szybko mogą trafić do naszego organizmu – oczywiście bez naszej wiedzy. Zachęcamy do zapoznania się informacjami o najpopularniejszych z nich, które zawarliśmy w naszym artykule.

Pasożyty u ludzi – definicja, drogi zakażenia, objawy

Pasożyty są organizmami, które żyją na lub w ciele innego organizmu, zwanego żywicielem. Czerpią z niego korzyści, szkodząc przy tym gospodarzowi. Tradycyjnie wyróżnia się trzy główne grupy pasożytów, które dotyczą ludzkiego organizmu. Są to ektopasożyty – jak świerzbowiec, wszy czy kleszcze, ale również robaki pasożytnicze – nicienie, tasiemce czy przywry, a także pierwotniaki. Różnią się między sobą budową, cyklem życiowym, a także sposobem zakażenia. Jedno je jednak łączy – swoją obecnością szkodzą gospodarzowi.

Zakażenie pasożytami jest niezwykle łatwe – najczęściej spożywamy zanieczyszczoną wodę lub żywność, nie myjemy rąk po kontakcie z glebą, w której znajdują się jaja. Do częstych sposobów zakażenia pasożytem zaliczamy również bliski kontakt skóra-skóra, a także ukąszenia stawonogów. Także podróże poza Europę niosą za sobą ryzyko złapania nieproszonego gościa.

Mówiąc o objawach, w przypadku zakażenia pasożytami, ciężko określić te, które jednogłośnie świadczą o przypadłości. Bardzo często nie pojawiają się żadne objawy – tak dzieje się w przypadku bycia nosicielem. Równie często pojawiają się dość standardowe symptomy, które mogą świadczyć o wielu chorobach. Należą do nich wszelkie dolegliwości jelitowe, jak biegunka, wzdęcia czy ból brzucha, ale również niedokrwistość, utrata masy ciała, zmiany skórne oraz świąd. Jeżeli jednak problemy nawracają, warto zażegnać je raz na zawsze.

Tasiemiec – gatunki, budowa i przebieg zakażenia

Tasiemiec jest płaskim robakiem, który żyje w jelicie żywiciela ostatecznego. Zbudowany jest z główki zaopatrzonej w przyssawki lub przyssawki oraz haczyki. Ciało zaś tworzą segmenty wypełnione jajami, które odrywają się, a następnie wydalane są na zewnątrz. Wśród ludzi najczęściej występuje zakażenie tasiemcem nieuzbrojonym (po spożyciu zakażonej wołowiny) lub też tasiemcem uzbrojonym (po spożyciu zakażonej wieprzowiny). Pojawiają się również inne gatunki, jak tasiemiec azjatycki, bruzdogłowiec szeroki, tasiemiec karłowaty czy bąblowiec. Czym się od siebie różnią?

• Tasiemiec uzbrojony to najgroźniejsza dla człowieka forma. Nie musi przebywać w jelicie, by istnieć i szkodzić. Pojawia się w mięśniach oraz w różnych narządach.
• Tasiemiec nieuzbrojony – jego obecność prowadzi do ogólnego osłabienia organizmu, bólu brzucha oraz utraty apetytu, nudności, w także chudnięcia. Może pojawić się także pokrzywka, biegunka, kolka i powikłania przypominające niedrożność przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, przewodu trzustkowego, a nawet zapalenie wyrostka robaczkowego.
• Tasiemiec bruzdogłowiec szeroki – to największy z pasożytów, który może żyć w ludzkim organizmie. Jego długość może sięgać do nawet 20m, a objawy mogą świadczyć o zwykłym zatruciu. Są to bóle brzucha, głowy, nudności, wymioty oraz biegunka.
• Tasiemiec karłowaty – porównując go z jego kuzynostwem, jest naprawdę niewielki. Jego długość sięga do 5cm. Zawsze funkcjonuje w grupie – od dziesiątek do nawet setek osobników potrafi pasożytować w jednym organizmie. Jego celem jest jelito cienkie, co wywołuje objawy podobne do niestrawności, jak wolne stolce i wymioty.
• Tasiemiec bąblowcowy – do zakażenia dochodzi poprzez zjedzenie leśnych owoców, jak jagody, na które mocz oddał chory lis. Można się również zarazić larwami tasiemca bąblowcowego poprzez kontakt ze zwierzęciem, które cierpi na jego obecność. Może to być pies, a może być też kot. Torbiele z tasiemcem bytują najczęściej w układzie nerwowym, płucach i wątrobie.

Zakażenie najczęściej następuje poprzez spożycie mięsa z larwami, które nie zostało poddane obróbce cieplnej lub też została ona przeprowadzona zbyt krótko. Taka sytuacja dotyczy zarówno mięsa wołowego, jak i wieprzowego oraz ryb. Do zakażenia może również dojść poprzez połknięcie jaj obecnych w skażonym środowisku.

Do charakterystycznych, choć nielicznych objawów tasiemczycy jelitowej, można zaliczyć przelewanie w brzuchu, spadek masy ciała, bóle brzucha, napady padaczkowe, torbiele bąblowcowe w wątrobie oraz w płucach.

Glista ludzka – skąd się bierze i czym grozi?

Glista ludzka to nicień, czyli robak obły, o dość sporych rozmiarach. Długość samca oscyluje w okolicy 15-25cm, zaś wielkość samicy to około 40-42cm. Jest to pasożyt, który bytuje w jelicie cienkim. Dorosła glista ludzka charakteryzuje się cylindrycznym kształtem i bladokremowym kolorem swojego ciała. Jaja tego pasożyta są mikroskopijnie małe, niezwykle odporne, a proces dojrzewania odbywa się w glebie – wtedy też stają się one zakaźne.

Do zakażenia glistą ludzką dochodzi drogą feralno-oralną. Najczęstszą przyczyną są brudne ręce, ale może być to też nieumyty, surowy owoc lub warzywo, a nawet skażona woda. Po połknięciu jaj w jelicie człowieka wykluwają się larwy, które z krwią wędrują przez wątrobę do płuc. Stąd dostają się do dróg oddechowych, a po odkrztuszeniu są ponownie połykane. Gdy dostaną się do jelita, rozpoczynają proces dojrzewania. W większości przypadków przebieg choroby jest skąpo objawowy. Czasami pojawiają się bóle brzucha, nudności, wzdęcia, zaburzenia apetytu czy też gorączka. W naprawdę ciężkich przypadkach zdarzają się niedrożności jelit lub stan zapalny dróg żółciowych oraz trzustki.

Pierwotniaki – małe organizmy, duże konsekwencje

Pierwotniaki są eukariotycznymi organizmami jednokomórkowymi, które u ludzi występują w postaci trofozoidów („żerująca”, ruchliwa forma) lub cyst/oocyst (forma przetrwalnikowa, niezwykle odporna). Pierwotniaki różnią się między sobą wyglądem i sposobem poruszania się. Jedne z nich poruszają się dzięki rzęskom, inne zaś dzięki wiciom lub nibynóżkom (pseudopodiom). Rozmiary tych organizmów są niewielkie – sięgają kilku  do kilkudziesięciu mikrometrów. Oznacza to, że gołym okiem ich nie zobaczymy. Pierwotniaki przenoszą różne choroby, które dotykają ludzki organizm. Można tutaj wymienić poszczególne rodzaje patogenów:

• Jelitowe – Giardia duodenalis (giardoza), Entamoeba histolytica (pełzakowica/dysenteria), Cryptosporidium spp., Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, Balantioides coli;
• Przenoszone przez wektory – Plasmodium spp. (malaria, komary Anopheles), Leishmania spp. (leiszmanioza, muchówki piaskowe), Trypanosoma brucei (śpiączka afrykańska, muchy tse-tse), Trypanosoma cruzi (choroba Chagasa, pluskwiaki triatominowe);
• Zarażenia odzwierzęce i tkankowe – Toxoplasma gondii (toksoplazmoza, m.in. zagrożenie w ciąży);
• Zarażenia drogą płciową – Trichomonas vaginalis (rzęsistkowica);
• wolnożyjące ameby – Naegleria fowleri (pierwotne amebowe zapalenie mózgu po dostaniu się wody do nosa), Acanthamoeba spp. (zapalenie rogówki, GAE).

Do zakażenia najczęściej dochodzi poprzez spożycie wody lub żywności, która została skażona oocystami lub cystami, ale także poprzez ukąszenia organizmów wektorowych, kontakty seksualne lub kontakt z ciepłą wodą. Wśród objawów charakterystycznych dla zakażenia są: biegunka, ból brzucha, złe wchłanianie, krwista biegunka, gorączka, anemia, powiększenie śledziony, aż po zaburzenia neurologiczne, upławy oraz świąd. Aby uchronić się przed zakażeniem, należy pamiętać o myciu rąk i żywności, piciu wody z bezpiecznego źródła oraz o bezpiecznych zachowaniach seksualnych.

Jeżeli podejrzewasz u siebie zarażenie pasożytem, skontaktuj się z nami. W Symbioss dostępny jest biorezonans komórkowy, który pozwoli wykluczyć lub potwierdzić obecność niechcianego towarzystwa w Twoim organizmie. Nakreśl nam swój problem, a nasi specjaliści pomogą Ci go rozwiązać. Zapraszamy do kontaktu!